Niemcy poczuwają się do odpowiedzialności za zbrodnie nazizmu. Na przestrzeni lat odpowiedzialność ta ewoluowała – od częściowej i relatywizowanej tuż po wojnie, po zinternalizowaną i stanowiącą rdzeń niemieckiej tożsamości politycznej obecnie. Nic jednak nie jest monolitem. Wielką wyrwą w owym trudnym i wymagającym procesie oraz ciosem zadanym słowom “Nigdy więcej!” okazała się seria rasistowskich morderstw… Czytaj dalej Biały terror. Neonaziści w Niemczech – Jacob Kushner

Książkę Anny Arno otula soczyście zielona obwoluta, z maleńkim okienkiem wyciętym mniej więcej pośrodku, przez które widać zamknięte – w domyśle milczące usta. Należą do Ludwiga Wittgensteina – wybitnego filozofa, centralnej postaci opowieści.  Jest autorem słów: „O czym nie można mówić, o tym należy milczeć”, pochodzących z jego “Traktatu logiczno-filozoficznego” z 1921 roku. “Do pana… Czytaj dalej Do pana kieruję moje milczenie – Anna Arno

Tytuł książki nie oddaje pełni zamysłu autora. Chodzi nie tylko o drugie ciało pisarza, także artysty malarza i rysownika. Jakub Orzeszek analizuje oba obszary twórczości Brunona Schulza. Pierwsze ciało – fizis – wygląd, zmiany związane z wiekiem, choroby. Drugie ciało jest obecne w dziele – opowiadaniach, szkicach, grafikach cliché-verre. Autoportret łączy te dwa porządki. Tom… Czytaj dalej Drugie ciało pisarza – Jakub Orzeszek

Tytuł książki, choć prosty, kryje w sobie wiele znaczeń: nawiązuje do głównego wątku, czyli toksycznego małżeństwa Sylvii Plath z Tedem Hughesem, uczuć czytelników żywionych do słynnej pisarki, przede wszystkim zaś stosunku autorki do swojej bohaterki, z którą łączy ją podobna biografia. Gdy Emily Van Duyne rozpoczęła pracę nad książką, usłyszała: “Musisz dopilnować, żeby wszystko się… Czytaj dalej Kochając Sylvię Plath – Emily Van Duyne

To nie tylko wbrew naturze, przede wszystkim logice, aby opadły liść wrócił na drzewo. Opadły, a może zerwany? Brutalnym zrządzeniem losu. Ocalone żydowskie niemowlę – syn Jakuba Wekslera – stał się Romualdem Waszkinelem, co więcej – został katolickim księdzem. Spełnioną przepowiednię żydowskiej matki polski ojciec przypłacił życiem. Po wielu latach polska matka wyznała prawdę: „Miałeś… Czytaj dalej Liść i drzewo – Romuald Jakub Weksler-Waszkinel

Szpital psychiatryczny, zwłaszcza taki, jak Kobierzyn – skryty w ogromnym parku i samowystarczalny, stanowi zagadkę dla osób z zewnątrz. Z kolei choroby psychiczne nadal budzą spore emocje, pomimo prób ich oswajania w przestrzeni publicznej. Krystyna Rożnowska wchodzi do tego świata i pokazuje go nam – postronnym z bardzo ludzkiej perspektywy. Nawet historyczna część książki została… Czytaj dalej Można oszaleć – Krystyna Rożnowska

“Trzeba budować świeckie państwo.” To nie jedyny, choć najważniejszy postulat Twojego Ruchu. To także wiodący temat rozmowy Cezarego Michalskiego z przewodniczącym partii – Januszem Palikotem, rozmowy pod wiele mówiącym tytułem “Zdjąć Polskę z krzyża.” Bowiem Polska – trzeba to sobie jasno powiedzieć – państwem świeckim nie jest.  Palikot przeszedł długą drogę. Był wydawcą i sponsorem… Czytaj dalej Zdjąć Polskę z krzyża – Janusz Palikot, Cezary Michalski

Uroczy pomysł, urocza graficznie książeczka, której okładka przypomina stronę klasera ze znaczkami – reprodukcjami rysunków Schulza. Janusz Palikot określa ją mianem szkatułki. Mini eseje, a właściwie zbiór luźnych refleksji pobudzanych fragmentami prozy, grafikami cliché-verre. Własne, wsobne, intymne czytanie Schulza. Schulz i Palikot. Jeden z Drohobycza, drugi z Biłgoraja – pięknie zażydzonych* przed wojną miasteczek. Żyd… Czytaj dalej Bruno Schulz. Nieprzeżyta fermentacja – Janusz Palikot

Bruno Schulz – pisarz i rysownik, a może tylko, najpierw, przede wszystkim uczeń i nauczyciel? Oto mamy przed sobą bez mała 400-stronicową biografię tematyczną pod znakiem ławki i szkolnej katedry. Lubię powtarzać, że z książkami o Schulzu jest jak z książkami Schulza – każda na wagę złota. Nie inaczej klasyfikuję pozycję Warskiej, która wnosi do… Czytaj dalej Bruno Schulz idzie do szkoły – Katarzyna Warska

Biłgoraj miał pecha. Na początku II wojny światowej został zbombardowany i spalony przez Niemców, zniszczenia objęły 70% miasta, w tym centrum, ratusz i synagogę. Gdy okupant rozpoczął eksterminację Żydów, bezpowrotnie zniknęły nie tylko miejsca, także ludzie. “Jeszcze słychać tę muzykę…” Brzmi tęsknie? Gdy dodamy podtytuł – “Biłgoraj – sztetl utracony” – z pewnością! Metaforycznie nawiązuje… Czytaj dalej Jeszcze słychać tę muzykę – Andrzej Krawczyk