“Ludzie pytają mnie często “Dlaczego piszę w umierającym języku?” (…) Wierzę nie tylko w duchy, ale także w zmartwychwstanie. Jestem pewien, że  miliony zmarłych mówiących w jidysz pewnego dnia powstaną z grobów, a ich pierwszym pytaniem będzie: “Czy jest jakaś nowa książka w jidysz do czytania? (…)”* Aaron Lansky uwierzył w jidysz i tego samego… Czytaj dalej Przechytrzyć historię – Aaron Lansky

Łapczywie sięgam po wszystko, co wychodzi na temat Ginczanki. Jest dla mnie żeńskim odpowiednikiem Brunona Schulza. Życiorysy i śmierci obojga równie mocno mnie intrygują. Wydawnictwo Marginesy pięknie opiekuje się wyjątkową poetką i jej dorobkiem. Czule spoglądam na biografię i opracowanie tomu wierszy (Poezje zebrane) Zuzanny Ginczanki – pióra Izoldy Kiec. Życie pozwala lepiej zrozumieć twórczość,… Czytaj dalej Ginczanka. Nie upilnuje mnie nikt – Izolda Kiec

Para Norwegów – Knut i Judyta Petersen dwukrotnie odwiedza Polskę: pierwszy raz w 1984 roku i ponownie w 2014. Ich wizyty dzieli równe trzydzieści lat. Są dziwni, tajemniczy, milczący… Ot, ludzie, którzy całymi latami żyli samotnie na prywatnej wyspie. Matka chroniła zarówno ich, jak i siebie przed światem zewnętrznym, korzystając z pomocy regularnie odwiedzającego rodzinę… Czytaj dalej Złe dzieci – Dominik Rutkowski

Czasownik „snuć się” źle się Wam kojarzy? Po lekturze „Polski przydrożnej” zmienicie zdanie. Niespiesznie, bocznymi drogami, do miejsc o (nie)pospolitych nazwach Autor podążał w jednym tylko celu – bez celu. “Pan tam jedzie, bo to jest jego sposób na marnowanie czasu. Zwiedza. Niektórzy tak mogą.” Nowa Karczma, Kuksy i Pijaki… Pewnie wyobrażacie sobie nie wiadomo… Czytaj dalej Polska przydrożna – Piotr Marecki

Lubię uroczy kirkut w Sławkowie. Tam spotkałam pięknego lewitę (nagrobki z przedstawieniami dzbanów malowniczo zwisających z gałęzi dębu). Kto odwiedził miasteczko, kojarzy pewnie zabytkową karczmę, nie tyle pyszną, co pyszniącą się ozdobę rynku. Akcja „Narzeczonej z getta” toczy się w Sławkowie – był to dla mnie wystarczający powód, by po nią sięgnąć. Cmentarz żydowski także… Czytaj dalej Narzeczona z getta – Sabina Waszut

Całe życie może zmienić się w jednej chwili. To właśnie przydarzyło się rodzinie Friedmanów. Bojówki SS zdemolowały ich sklep, aresztowały ojca, podpaliły kamienicę, w której mieszkali. Ruth i jej czworo dzieci uratowało się skacząc z okna, zostając w tym, co mieli na sobie i bez dachu nad głową, a wszystko to w jedną straszną noc… Czytaj dalej Uciekinierzy – Diney Costeloe

Potoccy, Krasiccy, Zamoyscy, Braniccy, Czartoryscy… Z TYM nazwiskiem w powojennej Polsce – oto temat, który wzięła na warsztat Agnieszka Lewandowska-Kąkol. Hrabiowie, książęta, ordynaci, księżniczki czasy świetności mają już za sobą. Coś udało im się jeszcze spieniężyć, odzyskali pojedyncze rodzinne bibeloty, ale wielkie majątki przeszły na własność państwa, a (nie)dawnym właścicielom zakazano zbliżania się do nich.… Czytaj dalej Arystokracja – Agnieszka Lewandowska-Kąkol

Dita Kraus to postać prawdziwa. Jako nastolatka trafiła do Terezina, następnie do Auschwitz. Tu stała się strażniczką kilku przypadkowych, przeszmuglowanych z obozowej rampy książek. Bibliotekarka z Auschwitz! – brzmi dumnie, a jak to wyglądało w rzeczywistości? – łatwo sobie wyobrazić. Osiem porwanych, poplamionych, niekompletnych tomów w baraku bez podłogi, dookoła którego tylko błoto, terror i… Czytaj dalej Bibliotekarka z Auschwitz – Antonio G. Iturbe

Z urodzenia Żyd, z wychowania katolik, z przekonania ateista. Gdzie spoczywa snem wiecznym? Na krakowskim Cmentarzu Salwatorskim. Zgodnie ze swoją ostatnią wolą. Grób Lema to ewenement. Brak krzyża pewnie uszedłby uwadze przypadkowego gościa, ale liczne, zakorzenione w tradycji żydowskiej kamyki już nie. Na jednym ze zdjęć uwieczniłam te niebanalne, pochodzące z samego Wysokiego Zamku! Ktoś… Czytaj dalej Wysoki Zamek – Stanisław Lem

Jeśli miałabym wskazać najważniejsze holokaustowe wiersze, jednym z nich z pewnością byłby “Non omnis moriar” Zuzanny Ginczanki. Miała wszystko: urodę, młodość, talent, pieniądze… A potem przyszła wojna i wydała wyrok na Zuzannę Polinę Gincburg (prawdziwe nazwisko). Wyrok za odcień cery, krój powiek. “(…) Zuza ma oczy dwoiste, jedno jasne słowiańskie, a drugie brązowe.”* “Wybitna poetka… Czytaj dalej Musisz tam wrócić – Maria Stauber